Soms denk ik dat ik voor niemand belangrijk ben
Dan voel ik me ineens alleen
Het voelt alsof iedereen mij is vergeten
Ik val dan stil en weet niet meer te zeggen
Zie ik banden met mensen dan zo anders
Dan dat de rest van de wereld ze ziet?
Of verwacht ik gewoon teveel
En heeft de rest dat gewoon niet
Ik vind het maar verwarrend
En het doet vaak pijn
Omdat ik soms niet weet
Of vrienden echt wel vrienden willen zijn
Dit gevoel maakt me zo moe
Ik ben zo aan rust in mijn leven toe...
Ik voel me depressief
Alleen en heb verdriet
Ik kan met niemand praten
Want ze begrijpen mij niet
Maar het enige wat ik wil
Is af en toe een arm om me heen
Heel even voelen : "Je bent niet alleen"
Gevoelens zijn moeilijk
Mensen lopen weg
Ze kunnen niet omgaan
Met wat ik vertel en wat ik zeg
Zou er ooit iemand zijn
Die het wel begrijp, mijn pijn?
Of blijf ik zitten met dit eenzame gevoel
Dat niemand echt wil weten hoe ik me voel?
Ik blijf op je wachten
Mijn hele leven lang
Ik blijf voor altijd wachten
Omdat ik echt niet zonder jou kan
Mag ik op jou blijven wachten
Mag ik er altijd voor jou zijn?
Ik wil jou altijd steunen
In jou verdriet en pijn
En misschien...
Misschien niet in dit leven
Zullen wij altijd samen zijn
Altijd...en niet alleen voor even
