Het doet pijn

Het doet pijn

Wanneer de bijzondere band

Met je beste vriend

Langzaamaan verdwijnt

Jij zwijgt in alle talen

Omdat je niet vrijuit kan praten

Maar wat blijft er dan nog over

Van het mooie tussen jou en mij?

Misschien is het beter

Om de band maar te breken

En dat we dan beide

Ons eigen leven maar gaan leven

Wat die akelige pijn

Die trek ik niet meer

Onze vriendschap

Eens zo bijzonder

Doet nu alleen nog maar zeer

Het vuur gaat uit

Ik probeer onze vriendschap

Met beide handen vast te houden

Maar langzaam glip jij weg uit mijn leven

Het vuur wat er ooit brandde

Is nu nog een piepklein vlammetje

En het zal niet lang meer duren

Voor het uit zal gaan

Ik probeer uit alle macht

Het vlammetje steeds weer aan te wakkeren

Maar hoe ik ook mijn best doe

Het lijkt niet meer te helpen

Misschien moet ik nu zelf

Het vlammetje maar doven

En af en toe nog eens denken

Aan hoe mooi het ooit was

Want ik heb niet meer de kracht

Om dit vuur nog in mijn eentje

Brandende te houden...

Levensles

Ze zeggen: "Van iedereen die je pad kruist in het leven leer je iets"

Maar ik weet nog steeds niet wat ik van ons contact moet leren

Onze band is zo complex maar ook zo sterk

Ik heb heel veel blijdschap ervaren

Maar ook vreselijk veel tranen gelaten

Heel vaak is het verschrikkelijk verwarrend

Door de signalen die jij geeft

Ik weet soms niet wat ik moet denken

Ik weet niet wat er echt in jou hoofd leeft

Werd het me maar eens duidelijk

Wat de les is die ik hieruit moet leren

Misschien zou de onrust in mijn hoofd

Zich dan eens tot rust weerkeren...

Hoe moet het nu verder

Hoe moet het nu verder

Nu wij zo weinig contact hebben

Is onze vriendschap daar wel tegen bestand?

Begrijp je dat ik altijd bang ben om jou te verliezen

Of is dat heel raar?

Ik begrijp het zelf soms niet

Dat gevoel van pijn en verdriet

Of komt dat door onze bijzondere band?

Voel jij dat ook of heb ik dat alleen

Zal ik ooit mijn onzekerheid en angst kwijt raken?

Of zal wat wij hebben die tijd niet vol kunnen maken...

Moe van het vechten

Ik ben moe van het vechten

Ik kan het niet meer

Het doet heel veel pijn

Het doet zo zeer

Ben ik dan echt zo slecht? 

Wat doe ik dan verkeerd?

Ik weet het niet

Ik weet het echt niet meer

Mijn kids keren me de rug toe

Dat heeft me gebroken

Komt dat ooit nog goed

Of kan ik daar beter niet meer op hopen

Zo bang om ook de belangrijkste in mijn leven te verliezen

Waarom is alles zo moeilijk

Waarom krijg ik dit allemaal voor mijn kiezen?

Ik ben zo moe

Ik kan de kracht niet meer vinden

Wanneer mag ik eens leven

Zonder al die pijn? 

Alles wat ik niet wil voelen

Alles wat ik niet wil voelen
Stop ik in een kast met laatjes
Met een heel groot slot
Er is een laatje voor mijn pijn
En eentje voor verdriet
Ook eentje voor mijn gebroken hart
En voor de tranen die niemand ziet
De kast die doe ik goed op slot
En leg de sleutel weg
Zo hoef ik niets te voelen
Van mijn moeilijke gevecht

Wat ik met jou heb

Wat ik met jou heb zal ik met niemand anders kunnen hebben

Niet in een relatie, niet met een andere man

Onze band is zo bijzonder

Iets wat ik nooit met een ander delen kan

Wij begrijpen elkaar zonder woorden

Elke lach en elke traan

Wat wij hebben zal nooit verloren gaan

Jij bent niet van mij

Maar toch voelt het zo

Ik leef alleen voor jou

En na de dood...

Zullen wij elkaar weer zien in een volgend leven